پایان

نیمی جهان را بدی گرفته و این بدی خود ِ ماییم !

همیشه آدم های بدی هستند که بهای سنگین ِ بد بودن آن ها را کسانی که دوست دارِ آنهایند می پردازند .

او آدم بدی بود و من رنج عظیمی بردم تا بدانم رهایی را

من آدم بدی بودم , و تو بهای هنگفتی پرداختی تا بیابی دوری را

ما همه آدم های بدی هستیم , زمان مانده برای دوست داشتن یکدیگر را صرف ِ رنجیدن و رنجاندن یکدیگر می کنیم , فارغ از اینکه ثانیه ها دارند یکی یکی در حفره ی اندوه , حرام می شوند !

حرفایم نیمه تمام ماندند , و رنج ها در سینه پنهان شدند

حالا رو به مسیری می روم که هیچ نمیدانم . .

پ.ن : چه لذت بی منتهایی بود خوب بودن برای تو

پ.ن : وبلاگ پایان یافت !

 

 

مصوم

/.

  
نویسنده : مصوم عباسی ; ساعت ۱:٠٩ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢ فروردین ،۱۳٩٦
تگ ها :

تا بر دلش . .

دارم به تکه ی آخر از شکلات نگاه می کنم

به این فکر می کنم , اگر

این بغض را هم با این تکه , توی دهانم آب کنم

بغض روزهای بعد را چطور بخورم ؟. .

به شکلات خیره می مانم

و این بغض ِ بی امان

تمام مهر ه های کمرم را می لرزاند

وای . .

تنها یک تکه از شکلات مانده و

تمام سالهای بعد از رفتنت . .

. .

. .

پ.ن : ای سیل سرشک , از عقب ناقه روان باش

. .

مصوم

/.

  
نویسنده : مصوم عباسی ; ساعت ۱۱:٤٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٩ اسفند ،۱۳٩٥
تگ ها :

دل , تنگ . .

از چهار سو دیوار است
از هر سو جهان تنگ
خواب آسایش آدمی و
تو را خواب
تنها , گذاردن چشم
فرود درد , به ناله بر زبان و
تو را به خنده بر لب
راست بگو , این طوفان مانده در گلوت
چند ساله است
که هر سال بلندتر به بانگ ِ خنده بدل می شود
که شراب هر چه پیرتر
به مستی , کاری تر !
. .

با اینهمه
هنوز ِ همیشه
جهان اگر درد در آستینت می کند
تو محکم تر دستانش را می فشری
و
کماکان لبخندت
به واقع
یعنی
حال تو خوب است : )

مصوم . .


پ.ن :

دل تنگ و دست تنگ و جهان تنگ و کار تنگ
از چهار سو گرفته مرا روزگار تنگ

بیدل . .

/.

  
نویسنده : مصوم عباسی ; ساعت ۱٢:٠۳ ‎ق.ظ روز جمعه ٦ اسفند ،۱۳٩٥
تگ ها :

حالا گیریم یک روز . .

آدمی باید چند سال منتظر بماند

چند سال

تا آن روز که باید

از میان ِ اینهمه روز

سر بر آرد

و نیامده افول کند

من در نگاه ِ تک تک شما خوانده ام

رنج ِ این انتظار بی وقفه را

و حسرت ِ فروکَش کردن این خوشی یک روزه را

چه بردبار ست آدمی

چه فروتنانه

سقوط ِ روزمره ی خود را به اقتدار , ایستاده است

بگذارید به یکایک ِ شما

از صمیم ِ این سینه ی تنگ

بگویم

من درد ِ شما را همیشه ی هر روز ِ خویش

زیسته ام

مرا در اندوه ِ ناتمام تان

شریک بدانید . .

 

مصوم عباسی

 

/.

 

 

  
نویسنده : مصوم عباسی ; ساعت ٧:٤٧ ‎ق.ظ روز شنبه ۳٠ بهمن ،۱۳٩٥
تگ ها :

دست ها . .

رفتن تمرین نمی خواهد

کافی ست به ناگهانی ثانیه ها برخیزی

دست بیندازی به چمدانت

به داشته ها و برداشته ها

کافی ست پیش ترها , از چهره ی زمان

غُبار ِخاطره ها را گرفته باشی

یادهایش را میان یاد ِ دیگران ِ دور , ریخته باشی

عکس ها , خنده ها , دست ها

و سَبُک شوی از حجم ِ حضورش

کافی ست به تکلم ِبغضی اَمان ِ بارش داده باشی

کافی ست جای آغوش , پشت کرده باشی به انتظارش

رفتن تمرین نمی خواهد

ویرانی تنها یک لحظه است

درست همان لحظه ای که از شوق ِ داشتنت ,

خودش را بغل گرفته

و تو مشغول نبودنت هستی !

. .

. .

پ.ن : هیچ و چیزی کم . .

مصوم . .

/.

 

  
نویسنده : مصوم عباسی ; ساعت ٩:٠٤ ‎ب.ظ روز شنبه ٢ بهمن ،۱۳٩٥
تگ ها :

ما بدهکار ِ که بودیم ؟ . .

از ابتلا به هم آغوشی جَستیم

از مرگ زدگی دل هامان چه ؟ . .

انگار جهان زاده شده بود

تا یک به یک , در سوگ ما بنشیند

انگار زاده شدیم

تا سیاه پوشان ِ جهان را نظاره کنیم

کجای این گستره ی بی مرز

لقمه ای به غلط برداشتیم ؟

کدام لنگه کفش را

در ازدهام ِ خلقت , به خطا پوشیدیم

که هی می رویم و هی غلط می رسیم

از کدام نانوا , مانده ی پولمان را طلب داریم

که هر که می رسد

نان ِ دلشوره , سر ِ سفره مان می گذارد

کجا دنیا , چیزی از ما طلب کرد

که هر روز به پاس ِ همان لطف

تحفه ای می فرستد و آهی می خَرد . .

اصلا

ما بدهکار که بودیم ؟ . .

. .

مصوم عباسی

/.

 

 

  
نویسنده : مصوم عباسی ; ساعت ۱٠:٤٧ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٦ آبان ،۱۳٩٥
تگ ها :

دق ُ الباب ِ سکوت : )

 

دانایی ام به پرسش و پاسخ قَد نداد ,

که پاشنه ی این در

همیشه روی نپرسیدن چرخید . .

باید اعتماد کرد به ندانستن

چرا که

در پُرس و شنود ِ آدم ها

احتمال ِ هر لحظه ویرانی ست . .

. .

. .

مصوم عباسی

. .

: )

/.

  
نویسنده : مصوم عباسی ; ساعت ٥:٤٧ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۱ فروردین ،۱۳٩٥
تگ ها :

منتهای جهان مانده روی دست

عوض شده ام

در گودی ناخن هام

گنجشک ها لانه کرده اند

از انحنای گردنم

هی کودکان ِ خنده ی این دوری

به شانه ام سُر می خورند

موهایم گندمزاری شده

که هر بادی دست بافه ای را گرفته

به سمتی می روند

و نگاهم به راهی می رود

که گرد ِ راه هیچ مسافری را

به خویش ندیده . .

درست همین جاست

منتهای جهان ِ مانده روی دست

. .

مصوم عباسی

. .

/.

 

  
نویسنده : مصوم عباسی ; ساعت ٤:۱٤ ‎ق.ظ روز شنبه ۳ بهمن ،۱۳٩٤
تگ ها :

← صفحه بعد